Porównanie aterektomii kierunkowej z angioplastyką wieńcową u pacjentów z chorobą wieńcową ad 6

Stopień restenozy zgodnie z definicją pierwszorzędowego punktu końcowego wynosił 50 procent w grupie aterektomii w porównaniu z 57 procentami w grupie z angioplastyką u 825 pacjentów, którzy mogliby być oceniani i dla których istniały technicznie adekwatne sparowane dane (P = 0,06 ). Figura pokazuje wykresy rozkładu minimalnej średnicy światła, które obejmują wszystkich pacjentów w badaniu, którzy byli włączeni do analizy sparowanej, bez względu na to, czy początkowo osiągali sukcesy angiograficzne. Analiza regresji wyznaczników sześciomiesięcznej minimalnej średnicy światła, z kontrolą do przypisania leczenia, wykazała, że ostateczna minimalna średnica światła po zabiegu była najważniejszą determinantą późniejszego kaliber światła (F = 84,7, P <0,001). Jedynymi innymi ważnymi wyznacznikami były wielkość naczynia przed interwencją (F = 15,6, P <0,001), obecność cukrzycy (F = 10,5, P = 0,001) oraz umiejscowienie zmiany w proksymalnej lewej tętnicy zstępującej przedniej ( F = 5,4, P = 0,02). Podgrupa pacjentów ze zwężeniem w proksymalnej lewej tętnicy zstępującej przedniej, które zostały zidentyfikowane na początku badania, miała mniejszą częstość nawrotów z aterektomią: wśród tych pacjentów odsetek ten wynosił 51 procent w grupie aterektomii w porównaniu z 63 procent w grupie angioplastyki (P = 0,04). Wskaźnik restenozy dla innych zmian wynosił 48 procent w grupie aterektomii w porównaniu z 50 procentami w grupie z angioplastyką. Minimalna średnica światła bliższej lewej tętnicy zstępującej przedniej po sześciu miesiącach wynosiła 1,32 mm w grupie aterektomii w porównaniu z 1,12 mm w grupie z angioplastyką (P = 0,008); w przypadku zmian w innych docelowych naczyniach ostateczna średnica wynosiła odpowiednio 1,42 i 1,44 mm. Interakcja między leczeniem a podgrupą była statystycznie istotna (P = 0,03). Korzyści angiograficzne w podgrupie pacjentów ze zmianami w proksymalnej lewej tętnicy wieńcowej zstępującej nie wiązały się z żadnymi wyraźnymi korzyściami w zakresie wyników klinicznych lub zmniejszonych powikłań okołooponowych.
Tabela 4. Tabela 4. Łączne wyniki kliniczne po 6-miesięcznej obserwacji. Rycina 2. Rycina 2. Krzywe przeżywalności Kaplan-Meier dla pacjentów poddawanych aterektomii lub angioplastyce w odniesieniu do głównych wyników klinicznych. Przedstawiono krzywe przeżycia dotyczące prawdopodobieństwa zgonu i zawału mięśnia sercowego (p = 0,007) oraz wyniku złożonego, w tym zgonu, zawału mięśnia sercowego, operacji pomostowania tętnic wieńcowych i potrzeby późniejszej interwencji wieńcowej (p = 0,419).
Skumulowane sześciomiesięczne wyniki kliniczne przedstawiono w Tabeli 4, a analizę aktuarialną na rycinie 2. Wszystkie osiem zgonów w grupie aterektomii wystąpiło po początkowej hospitalizacji. Trzy związane były z obwodowymi powikłaniami naczyniowymi, a pięć z przyczyn sercowo-naczyniowych. Zwiększona częstość zawału mięśnia sercowego w grupie aterektomii była statystycznie istotna. Testy wysiłkowe, przeprowadzone u 71 procent pacjentów podczas obserwacji, nie wykazały istotnych różnic między obiema grupami. Mediana czasu ćwiczeń na bieżni wynosiła 8,2 minuty w obu grupach
[podobne: znamię dysplastyczne, strój mikołaja allegro, zwężenie szpary stawowej ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Porównanie aterektomii kierunkowej z angioplastyką wieńcową u pacjentów z chorobą wieńcową ad 6

  1. Daniel pisze:

    Tabletki łyka tylko po ich spożyciu

  2. Mr. Lucky pisze:

    [..] Cytowany fragment: usg piersi opole[…]

  3. Snow Hound pisze:

    Jagody Goji sa uzywane od dobrych kilkunastu lat