Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego szpiczaka mnogiego w Ameryce Północnej ad 7

Neutropenia i małopłytkowość były głównymi przyczynami zmniejszenia dawki w grupie lenalidomidu, ale mniej niż 5% pacjentów miało neutropenię lub małopłytkowość, co skutkowało przerwaniem badania leku. Mediana czasu do pierwszej redukcji dawki lub przerwania leczenia wynosiła około 2 miesiące w dwóch badanych grupach. Czynnik stymulujący wzrost kolonii granulocytów był podawany, gdy wystąpiła mielosupresja stopnia 3 lub 4 bez występowania innych zdarzeń niepożądanych; przy dodatkowych zdarzeniach niepożądanych 3. lub 4. stopnia zmniejszono dawkę lenalidomidu. Spośród 177 pacjentów w grupie lenalidomidu, 60 (33,9%) otrzymywało czynnik stymulujący wzrost kolonii granulocytów podczas badania. Spośród tych 60 pacjentów 28 (46,7%) otrzymywało czynnik stymulujący kolonie granulocytów jako pierwszy krok w zmniejszaniu dawki z powodu neutropenii stopnia 3. lub 4., aby utrzymać poziom dawki 25 mg. Spośród tych 28 pacjentów, 12 (42,9%) było w stanie kontynuować dawkę 25 mg lenalidomidu. Dawka deksametazonu była zmniejszona u 31,1% pacjentów otrzymujących lenalidomid i 15,4% otrzymujących placebo.
Dyskusja
W naszym badaniu z randomizacją w fazie 3 stwierdziliśmy, że lenalidomid i deksametazon miały znaczącą aktywność kliniczną u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim. Lenalidomid i deksametazon przewyższały sam deksametazon w dużych dawkach pod względem ogólnego odsetka odpowiedzi (61,0% w porównaniu do 19,9%, P <0,001), mediana czasu do progresji (11,1 miesiąca w porównaniu z 4,7 miesiąca, P <0,001) i mediany całkowite przeżycie (29,6 miesięcy vs. 20,2 miesięcy, P <0,001). Należy zauważyć, że pacjenci ze szpiczakiem mnogim, którzy byli oporni na standardowe leczenie, mieli medianę czasu na progres ponad 10 miesięcy. Ponadto nastąpiło wydłużenie ogólnego czasu przeżycia. Ta korzyść była oczywista, mimo że 58,0% pacjentów w grupie placebo później otrzymywało lenalidomid lub lenalidomid plus deksametazon po progresji choroby lub po odślepieniu badania, ale analizowano je na zasadzie zamiaru leczenia w grupie placebo.
Lepsze wyniki z lenalidomidem obserwowano niezależnie od liczby wcześniejszych terapii, poziomu .2-mikroglobuliny w surowicy lub historii w odniesieniu do leczenia talidomidem lub bortezomibem. Wskaźniki odpowiedzi były wyższe w podgrupach z poziomem .2-mikroglobuliny poniżej 2,5 mg na litr i tylko jedną wcześniejszą terapią przeciwmiażdżycową, co sugeruje, że leczenie na wczesnym etapie choroby może być również korzystne. Większość wyników leczenia lenalidomidem i deksametazonem była lepsza nawet wśród pacjentów leczonych wcześniej talidomidem. Jednak krótszy czas do progresji u tych pacjentów sugeruje pewien stopień oporności krzyżowej pomiędzy lenalidomidem i talidomidem. Dalsze próby kliniczne aktywności lenalidomidu u pacjentów z ustaloną opornością na talidomid powinny wyjaśnić tę kwestię oporności krzyżowej.
Neutropenia i zdarzenia zakrzepowo-zatorowe występowały częściej w grupie lenalidomidu niż w grupie placebo. Neutropenię prowadzono z dostosowaniem dawek, podawaniem czynnika stymulującego kolonię granulocytów lub z obydwoma, a zdarzeniami zakrzepowo-zatorowymi zarządzano za pomocą antykoagulantów
[więcej w: przychodnia wojska polskiego kielce, przeglądarka skierowań do sanatorium kielce, eos lip balm allegro ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego szpiczaka mnogiego w Ameryce Północnej ad 7

  1. Janina pisze:

    [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: oczyszczanie ciała[…]

  2. Dredd pisze:

    Co sądzicie o takich zabiegach poza granicami kraju?

  3. Cujo pisze:

    [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: Ćwiczenia fizyczne[…]

  4. Mad Jack pisze:

    Nie ufam lekarzom