Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego szpiczaka mnogiego w Ameryce Północnej ad 5

Podobnie wcześniejsze leczenie bortezomibem nie miało wpływu na odpowiedź na lenalidomid (tabela 2). Czas na progresję
Rycina 1. Rycina 1. Krzywe Kaplana-Meiera dla czasu do progresji choroby u wszystkich pacjentów oraz w podgrupach z wcześniejszym narażeniem na talidomid lub bez niego. Panel A pokazuje krzywe dla czasu do progresji dla populacji zamierzonej w leczeniu (mediana 11,1 miesiąca w grupie lenalidomidu i 4,7 miesiąca w grupie placebo, P <0,001 w teście log-rank). Panel B pokazuje czas do progresji choroby u pacjentów z dwóch grup badanych, którzy otrzymywali talidomid przed rozpoczęciem badania i ci, którzy nie otrzymywali talidomidu. W grupie lenalidomidu mediana czasu wynosiła 14,2 miesiąca u pacjentów, którzy nie otrzymali talidomidu i 8,5 miesiąca u pacjentów otrzymujących talidomid; w grupie placebo, mediana czasu wynosiła odpowiednio 4,7 miesiąca i 4,1 miesiąca (p <0,001 w teście log-rank dla porównań między grupami pacjentów, którzy wybrali i tych, którzy nie otrzymali talidomidu).
Mediana czasu do wystąpienia progresji była istotnie dłuższa w grupie lenalidomidu (11,1 miesiąca) niż w grupie placebo (4,7 miesiąca), przy współczynniku ryzyka wynoszącym 0,35 (przedział ufności 95% [CI], 0,27 do 0,47; p <0,001) ( Figura 1A). Mediana czasu do wystąpienia progresji była istotnie większa we wszystkich podgrupach pacjentów, którzy otrzymywali lenalidomid, w porównaniu z tymi, którzy otrzymywali placebo (p <0,001 dla wszystkich porównań), w tym u pacjentów, którzy otrzymali jedną wcześniejszą terapię (mediana czasu nie została osiągnięta vs. 5,1 miesiąca ) lub dwiema lub więcej wcześniejszymi terapiami (10,2 miesiąca w porównaniu z 4,6 miesiąca).
Spośród 154 pacjentów, którzy byli eksponowani na talidomid, mediana czasu do progresji była istotnie poprawiona w grupie lenalidomidu (8,5 miesiąca), w porównaniu z grupą placebo (4,1 miesiąca, p <0,001) (Figura 1B). Mediana czasu do wystąpienia progresji nie różniła się istotnie pomiędzy pacjentami, którzy byli narażeni na talidomid i tymi, którzy nie byli narażeni na talidomid (P = 0,08). Mediana czasu do wystąpienia progresji u 39 pacjentów, którzy otrzymali wcześniej leczenie bortezomibem, była dłuższa w grupie lenalidomidu (10,3 miesiąca) niż w grupie placebo (3,3 miesiąca, p <0,001).
W dwóch badanych grupach rokowniczym czynnikiem znaczącej poprawy czasu do progresji był poziom .2-mikroglobuliny w surowicy poniżej 2,5 mg na litr, tylko jedna wcześniejsza terapia przeciwmiażdżycowa i niższy wyjściowy poziom plazmocytozy szpiku kostnego, według Coxa. Analiza regresji.
Przetrwanie
Rysunek 2. Rysunek 2. Krzywe Kaplana-Meiera dla całkowitego przeżycia u wszystkich pacjentów oraz w podgrupach z wcześniejszym narażeniem na talidomid lub bez takiego leczenia. Panel A pokazuje krzywe całkowitego przeżycia dla populacji, która ma zamiar leczyć (mediana 29,6 miesięcy w grupie lenalidomidu i 20,2 miesiąca w grupie placebo, P <0,001 w teście log-rank). Panel B pokazuje całkowity czas przeżycia wśród pacjentów z dwóch grup badanych, którzy otrzymali talidomid przed rozpoczęciem badania i ci, którzy nie otrzymali talidomidu. W grupie lenalidomidu mediana czasu wynosiła 29,6 miesięcy u osób, które nie otrzymywały talidomidu, a mediana nie została jeszcze osiągnięta u osób otrzymujących talidomid; w grupie placebo mediana czasu wynosiła 20,5 miesiąca wśród osób, które nie otrzymywały talidomidu i 16,8 miesiąca u osób otrzymujących talidomid (P <0,001 w teście log-rank dla porównania grup pacjentów, którzy nie otrzymywali talidomidu i P = 0,03 dla porównania między grupami pacjentów, którzy otrzymali talidomid).
W maju 2006 roku w grupie leczonej lenalidomidem (40 z powodu choroby postępującej) zmarło 49 pacjentów (27,7%), podobnie jak 63 pacjentów (35,8%) w grupie placebo (53 z powodu choroby postępującej)
[hasła pokrewne: laryngolog kielce nfz, strój mikołaja allegro, usg barku kraków ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego szpiczaka mnogiego w Ameryce Północnej ad 5

  1. Sandra pisze:

    Oprócz tego że masz problemy z tarczyca to prawdopodobnie cierpisz na tężyczkę utajona

  2. Kacper pisze:

    [..] Oznaczono ponizsze tresci z artykulu oryginalnego: metanabol bałkan[…]

  3. Sara pisze:

    To sa sprawdzone informacje czy dopiero w fazie testow klinicznych

  4. Ida pisze:

    Article marked with the noticed of: gorące kamienie[…]

  5. Manimal pisze:

    Zasłyszane z SOR jednego z dużych miast Polski