Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego czesc 4

Gdyby ustalona wcześniej granica O Briena-Fleminga dla wyższości lenalidomidu nad placebo została przekroczona, badanie zostanie odtajnione, a pacjenci będą mogli otrzymać lenalidomid w momencie progresji choroby lub według uznania badacza. Wszystkie pierwotne analizy były oparte na populacji, która miała być leczona, a analizy podgrup zaplanowano na podstawie zmiennych stratyfikacyjnych. Do porównania zmiennych time-to-event pomiędzy grupami użyto niestratalizowanego testu rang. Zarówno czas do progresji, jak i całkowity czas przeżycia oszacowano za pomocą metod Kaplana-Meiera. Testy chi-kwadrat Pearsona skorygowane o ciągłość zostały użyte do porównania proporcji pacjentów w dwóch grupach, którzy mieli odpowiedź na leczenie. Wyniki
Pacjenci i zabiegi
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów. Pomiędzy 22 września 2003 r. A 15 września 2004 r. Łącznie 351 pacjentów (populacja przeznaczona do leczenia) zapisało się do 41 ośrodków w Europie, 6 ośrodków w Australii i 3 ośrodków w Izraelu. Spośród tych pacjentów 176 losowo przydzielono do grupy otrzymującej lenalidomid i deksametazon (grupa lenalidomidu) i 175 w celu otrzymania placebo z deksametazonem (grupa placebo). Wyjściowa charakterystyka była dobrze zrównoważona między dwiema grupami (tabela 1). Poprzednie terapie obejmowały transplantację komórek macierzystych, talidomid, deksametazon, melfalan, doksorubicynę i bortezomib. Pacjenci w obu grupach otrzymali medianę dwóch poprzednich terapii. Średni czas od wstępnej diagnozy do wejścia do badania wynosił ponad 4 lata. W momencie analizy, która obejmowała wszystkie dane uzyskane przed ujawnieniem w sierpniu 2005 r., Mediana okresu obserwacji wynosiła 16,4 miesiąca. Mediana dziennych dawek badanych leków w obu grupach wynosiła 25 mg lenalidomidu i 40 mg deksametazonu. Granica O Brien-Fleminga dla przewagi lenalidomidu została uchwalona w czasie analizy tymczasowej we wrześniu 2004 roku.
Skuteczność
Rycina 1. Rycina 1. Krzywe Kaplana-Meiera dla czasu do progresji choroby u wszystkich pacjentów oraz w podgrupach z wcześniejszym narażeniem na talidomid lub bez niego. Panel A pokazuje oszacowanie mediany czasu do progresji choroby dla populacji, która zamierza leczyć (11,3 miesiąca w grupie lenalidomidu i 4,7 miesiąca w grupie placebo) (P <0,001 w teście log-rank). Panel B pokazuje medianę czasu do progresji choroby u pacjentów z dwóch grup badanych, którzy otrzymywali talidomid przed rozpoczęciem badania i ci, którzy nie otrzymali talidomidu (w grupie lenalidomidu, 13,5 miesiąca u pacjentów, którzy nie otrzymali talidomidu i 8,4 miesięcy u pacjentów, którzy nie otrzymywali talidomidu; otrzymywały talidomid, w grupie placebo, odpowiednio 4,7 miesiąca i 4,6 miesiąca, P <0,001 w teście log-rank zarówno dla porównań między grupami pacjentów, którzy zrobili, jak i tych, którzy nie otrzymali talidomidu).
Mediana czasu do wystąpienia progresji wynosiła 11,3 miesiąca w grupie lenalidomidu i 4,7 miesiąca w grupie placebo (p <0,001) (Figura 1A). Współczynnik ryzyka dla czasu do progresji wynosił 2,85 (95% przedział ufności [CI], 2,16 do 3,76, P <0,001) na korzyść grupy lenalidomidów. Pacjenci z grupą lenalidomidu mieli znacznie dłuższy czas do progresji niż pacjenci z grupy placebo we wszystkich warstwowych podgrupach [patrz też: dehydrogenaza glukozo 6 fosforanowa, plan biegania dla początkujących, nfz kielce przeglądarka skierowań ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego czesc 4

  1. The Howling Swede pisze:

    jagody goji są smaczne i to wystarczy

  2. Konstanty pisze:

    [..] Cytowany fragment: odzież ochronna[…]

  3. Cosmo pisze:

    Mają nowoczesny sprzęt co również jest ważne wykonując takie badanie