Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego ad 6

W czasie ostatniej analizy mediana całkowitego czasu przeżycia nie została osiągnięta w grupie lenalidomidu i wynosiła 20,6 miesiąca w grupie placebo (współczynnik ryzyka zgonu w grupie lenalidomidu, 0,66, 95% CI, 0,45 do 0,96; P = 0,03 ) (Rysunek 2A). Całkowity czas przeżycia również znacznie się poprawił w grupie lenalidomidu wśród pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali talidomid (współczynnik ryzyka, 2,07; 95% CI, 1,02 do 4,21; P = 0,04) (rysunek 2B). Zdarzenia niepożądane
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia klas 3 i 4. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były neutropenia, skurcze mięśni, zaparcia, nudności, drżenie i zawroty głowy. Tabela 3 zawiera wszystkie zdarzenia niepożądane 3. lub 4. stopnia. Pacjenci z grupy lenalidomidu mieli częstsze występowanie neutropenii 3. stopnia (25,0%) niż osoby z grupy placebo (2,3%). Jednak neutropenia z gorączką stopnia 3 lub 4 była rzadka (występowała u 3,4% pacjentów w grupie lenalidomidu iu żadnego z pacjentów w grupie placebo). Małopłytkowość stopnia 3 lub 4 była dwukrotnie częstsza w grupie lenalidomidu, jak w grupie placebo (11,4% w porównaniu do 5,7%). Częstość występowania senności, zaparć lub neuropatii obwodowej stopnia 3. lub 4. (wszystkie działania toksyczne talidomidu) była mniejsza niż 10% w obu grupach i rzadko powodowała zmniejszenie dawki.
Lenalidomid był związany z większą częstością występowania zakrzepicy żył głębokich (4,0% vs. 3,5%) i zatorowości płucnej (4,5% vs. 1,2%) niż placebo. Częstość powikłań zakrzepowo-zatorowych stopnia 3. lub 4. nie była związana z jednoczesnym podawaniem erytropoetyny. Takie zdarzenia wystąpiły u 3 z 38 pacjentów (7,9%), którzy otrzymywali erytropoetynę, a 17 z 138 pacjentów (12,3%), którzy nie otrzymywali erytropoetyny w grupie lenalidomidu (p = 0,57) oraz u 3 z 36 pacjentów (8,3%), którzy otrzymywali erytropoetynę i 5 z 139 pacjentów (3,6%), którzy nie otrzymywali erytropoetyny w grupie placebo (P = 0,36).
Odsetek pacjentów, którzy wymagali więcej niż jednej redukcji dawki lub przerwania lenalidomidu lub deksametazonu, był podobny w obu grupach. Średni czas do pierwszej redukcji dawki lub przerwania badanego leku był również podobny w obu grupach (125 dni w grupie lenalidomidu i 128 dni w grupie placebo). Zmniejszenie lub przerwanie dawki z powodu działań niepożądanych było częstsze w grupie lenalidomidu (występującej u 76,1% pacjentów) niż w grupie placebo (56,9%, p <0,001). Było 11 zgonów, które były prawdopodobnie związane z badanym lekiem: 5 w grupie lenalidomidu (1 z powodu zatrzymania krążenia, z powodu zatorowości płucnej, z leukoencefalopatii, z bakterii zapalenia płuc i z nagłej śmierci) i 6 z grupy placebo (3 z sepsy, z niewydolności wątroby, z incydentu mózgowo-naczyniowego i z krwotoku z przewodu pokarmowego). Głównym powodem przerwania leczenia w obu grupach był postęp choroby; 31 pacjentów w obu grupach (8,8%) wcześniej przerwało leczenie z powodu zdarzeń niepożądanych.
Czynnik stymulujący kolonię granulocytów podawano, gdy wystąpiła tylko mielosupresja stopnia 3 lub 4; w przypadku innych działań niepożądanych 3. lub 4. stopnia zmniejszono dawkę lenalidomidu. W grupie lenalidomidu 38 pacjentów (21,6%) otrzymywało czynnik stymulujący kolonie granulocytów podczas badania
[podobne: dehydrogenaza glukozo 6 fosforanowa, strój mikołaja allegro, laryngolog kielce nfz ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Lenalidomid plus Deksametazon w przypadku nawrotowego lub opornego szpiczaka mnogiego ad 6

  1. Maksymilian pisze:

    Sama chodziłam z czymś takim

  2. Hubert pisze:

    Article marked with the noticed of: Chirurg[…]

  3. Kill Switch pisze:

    A ja mam swoje zdanie i wiem najlepiej

  4. Adam pisze:

    [..] Odniesienie w tekscie do depilacja woskiem[…]

  5. Adrian pisze:

    Moja mama tez im wierzyla