Federalna Rada Medycyny

Zaczynamy kolejny dzień o 7:00 rano i jeszcze raz musimy zdecydować, kto dostanie łóżko do intensywnej terapii (ICU) po planowym zabiegu chirurgicznym. 55-letnia babcia z rakiem okrężnicy? Starszy człowiek z przerzutami do wątroby? Młoda kobieta cierpiąca na ból, która potrzebuje artrodezy, aby dalej pracować, aby mogła nadal karmić swoją rodzinę? Czy powinniśmy wybierać lub odmawiać pacjentom, ponieważ mają raka? Czy powinniśmy wybierać na podstawie wieku? Na temat wcześniejszej jakości życia pacjentów? Czy też na skutki społeczne, jeśli na przykład jeden pacjent ma czworo dzieci do wychowania? Czy powinniśmy podać łóżko pacjentowi, któremu już raz musieliśmy odmówić? A może powinniśmy po prostu przestać grać w Boga i dać go temu, kto zapytał pierwszy?
Każdego dnia, na całym świecie, intensiści stają w obliczu tak okrutnych wyborów. I decydowanie, którzy pacjenci będą poddani planowej operacji, nie jest nawet naszym najbardziej ohydnym zadaniem; awaryjne przyjęcia są znacznie gorsze. Śmierć prawdopodobnie nie jest nieuchronna dla pacjenta, któremu odmówiono usunięcia nowotworu, ale niektórzy pacjenci umrą bez natychmiastowej intensywnej opieki, aby utrzymać swoje życie.
Ubóstwo jest szokujące, ale nierówność społeczna może być jeszcze gorsza. Nierówność społeczna jest cechą charakterystyczną krajów o średnich dochodach, które zazwyczaj mają dwa odrębne systemy opieki zdrowotnej, jeden publiczny i jeden prywatny. Jak możemy działać na rzecz równości w opiece zdrowotnej, traktując wszystkich pacjentów tak samo, jeśli nie wszyscy zaczynają od tego samego miejsca? Niedawno brazylijska Federalna Rada Medycyny poinformowała, że ​​osoby objęte wyłącznie systemem publicznym mają dostęp do 9,9 łóżek w szpitalu na 100 000 mieszkańców, podczas gdy osoby z prywatnym ubezpieczeniem zdrowotnym mogą liczyć na 41,4 łóżek na 100 000 osób.1 Różnica w dostępie jest jeszcze bardziej uderzająca w najbiedniejszych stanach Brazylii.
Problemy stojące przed intensyfikatorami nie ograniczają się również do liczby łóżek na OIT. Brazylijski system opieki zdrowotnej jest o krok od otchłani z powodu naszych kryzysów politycznych i gospodarczych. W 2012 r. Brazylia miała szósty największy produkt krajowy brutto (PKB) na świecie; nie tylko zajmuje obecnie dziewiąte miejsce, ale PKB na jednego mieszkańca w 2014 r. plasuje się na 80 miejscu na świecie. Ponadto Brazylia zajmuje 75. pozycję w rankingu Human Development Index (HDI, środek obejmujący takie zmienne, jak czas trwania zdrowego życia i standard życia) oraz stawki jeszcze niższe po dostosowaniu poziomu nierówności w kraju.3 Kryzys gospodarczy doprowadził do wzrostu bezrobocia, które dotknęło prywatny system opieki zdrowotnej. Ponad 1,8 miliona osób straciło ubezpieczenie zdrowotne w ciągu ostatnich 18 miesięcy, 4 zwiększając obciążenie publicznego systemu opieki zdrowotnej, który był już bliski załamania.
Kryzysy oznaczały poważne obniżki budżetu dla szpitali publicznych, w tym jednostek opieki trzeciego i czwartego stopnia, które zwykle znajdują się w szpitalach uniwersyteckich. Poza zwykłym brakiem łóżek na OIOM i personelem, mamy teraz do czynienia z niedoborem leków, testów laboratoryjnych, sprzętu i środków jednorazowego użytku. Takie braki nie są już problemem tylko w naszych najbiedniejszych ustawieniach. Jedna z podstawowych zasad naszego Unified Health System (SUS), equity, jest mocno zagrożona przez ograniczenia zasobów. Nawet w jednym z największych szpitali uniwersyteckich w najbogatszym mieście Ameryki Południowej codziennie doświadczamy tych realiów.
Pewnego niedawnego dnia poproszono mnie o zatwierdzenie procedury pozaustrojowej oksygenacji membranowej (ECMO), która nie jest typową procedurą dla naszego urządzenia. Pacjentką była 32-letnia kobieta z oporną na leczenie niewydolnością oddechową z pozaszpitalnego zapalenia płuc; czy powinniśmy umieścić ją na ECMO? Spełniła kryteria kliniczne; literatura oferuje dowody na korzyści płynące z zabiegu. Czy nie powinna otrzymać leczenia, które może ocalić jej życie i które z pewnością otrzyma w jednym z najlepszych prywatnych szpitali w Brazylii? Dlaczego jej status społeczny powinien wpływać na jej prawo do odpowiedniego leczenia? Czy publiczne szpitale odsyłające w Brazylii nie powinny być w stanie zapewnić ECMO?
Ale postawienie pacjenta na ECMO kosztuje co najmniej 6 000 $, które kupiłoby 1250 dawek meropenemu. Zasadniczo musimy zważyć prawo jednego pacjenta do życia wbrew prawu wielu innych osób, aby otrzymać podstawową opiekę, jakiej potrzebują. Dylemat etyczny jest jasny: czy powinniśmy priorytetowo traktować indywidualne potrzeby w stosunku do potrzeb grupy?
Jeśli równość jest zasadą, która nas prowadzi, ta kobieta ma takie samo prawo do opieki, jak wszyscy inni. Ale zasoby są zawsze ograniczone, nawet w bogatych krajach. Dlaczego powinniśmy dać jej ECMO? Czy to dlatego, że w naszych umysłach jej śmierć natychmiast i wyraźnie wynika z odmowy jej leczenia, podczas gdy związek między podawaniem odpowiednich antybiotyków a śmiercią jest bardziej pośredni czy mniej oczywisty? Nasza Krajowa Komisja ds. Inkorporacji Technologicznej (CONITEC), która jest odpowiedzialna za włączanie nowych technologii do publicznego systemu opieki zdrowotnej, zaprzeczyła włączeniu ECMO w 2015 r. – decyzja niewątpliwie spowodowana obawami dotyczącymi kosztów. CONITEC ma prawdopodobnie rację: ECMO jest drogą terapią, która zaoszczędziłaby życie kilku pacjentom, a jej stosowanie powinno być ograniczone do instytucje referencyjne. Jeśli CONITEC zatwierdził ECMO, jego stosowanie nie byłoby już ograniczone, ponieważ mamy dodatkowe obawy: postępowanie sądowe w sprawie opieki zdrowotnej. Jeśli nowa technologia lub lek zostanie włączona do systemu publicznego, czy jego stosowanie będzie zawsze oparte na decyzjach podejmowanych przez wysoko wykwalifikowanych lekarzy w instytucjach przekazujących, czy też będą pozostawione sędziom, którzy otrzymają żądania od pacjentów i rodzin? W całej Brazylii ludzie zwracają się do sądów, aby uzyskać lepszą opiekę zdrowotną, zazwyczaj w celu uzyskania dostępu do łóżka na OIOM lub kosztownych terapii.5 Spory związane z opieką zdrowotną mogą nakładać ciężkie i niezrównoważone obciążenia na budżet miasta i budżetu państwa. To, co wydaje się sprawiedliwe pod względem zdrowotnym, może kolidować z zasadą sprawiedliwości SUS. Sędziowie zwykle opierają swoje decyzje wyłącznie na prawie. Zgodnie z konstytucją brazylijską prawo do zdrowia przysługuje wszystkim obywatelom i jest obowiązkiem państwa. Judycyzacja może pomóc w zapewnieniu powszechnej opieki zdrowotnej o wysokiej jakości, ale została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem jako narzędzie do pogłębiania nierówności. Jeśli chodzi o prawo, jeśli rodzina 90-letniego pacjenta z chorobą Alzheimera wygrywa proces sądowy, nie ma znaczenia, czy młody ojciec czeka na łóżko ICU. Ze względu na wzrost liczby spraw sądowych w zakresie opieki zdrowotnej priorytety kliniczne nie są już najważniejsze. W niektórych stanach brazylijskich brak łóżek na OIT prowadzi do codziennych spraw sądowych, ponieważ ludzie próbują zapewnić sobie lub swoim krewnym wstęp na oddział intensywnej terapii. Intensywistom grozi więzienie za nieprzestrzeganie decyzji sędziów, nawet jeśli nie ma dostępnych miejsc na OIOM. Takie spory doprowadziły do ​​odwrócenia obowiązków: to powinna być odpowiedzialność rządu, a nie lekarza, aby zapewnić, że każda osoba, która potrzebuje łóżka OIOM, dostanie taką.
[przypisy: plan biegania dla początkujących, laryngolog w dublinie, nfz kielce przeglądarka skierowań ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Federalna Rada Medycyny

  1. Wanda pisze:

    [..] Odniesienie w tekscie do acerola[…]

  2. Katarzyna pisze:

    Najlepiej udać się do lekarza rodzinnego

  3. Juliusz pisze:

    [..] Cytowany fragment: potykacze[…]

  4. Mateusz pisze:

    Bedzie jakas kontynuacja tego tematu ?

  5. Nina pisze:

    [..] Oznaczono ponizsze tresci z artykulu oryginalnego: dyskopatia[…]

  6. Dropkick pisze:

    mam wskazanie lekarza neurologa